Vredesweek: Put Your Soul On Your Hand And Walk
Filmmaker Sepideh Farsi viel iets op. Iedereen mocht zijn mening geven over wat er in Gaza gebeurde en wie z’n schuld het was. Iedereen werd gevraagd naar de situatie in Gaza, behalve de Gazanen zelf. Farsi komt zelf uit Iran en herkende dat uit haar eigen geschiedenis. Haar plan was om Gaza binnen te komen en het leven daar te filmen en de documenteren. Ze kwam niet verder dan Caïro. Via via kwam ze in contact met de 24-jarige fotografe Fatem Hassouna, die vastzat in Noordoost-Gaza. Ze begonnen via WhatsApp te praten en later gingen ze videobellen. De documentaire is een verslag van de videobelconversaties, doorvlochten met foto’s van Hassouna, nieuwsbeelden en geluiden.
Een leven tussen ‘war and wall’ is hoe Farsi het leven van Hassouna beschrijft. Net zoals haar eigen leven in Iran vroeger. Farsi en Hassouna bellen tussen 14 april 2024 en 15 april 2025. Het is een ontluisterend verslag van een oorlog en van een vrouw die, ondanks alles, blijft lachen. Ze heeft dromen en elke keer als Farsi vertelt waar ze nu weer is voor haar werk beginnen de ogen van Hassouna te glimmen en vertelt ze hoe het een droom van haar is om eens naar Rome te gaan, of naar een pretpark. Of überhaupt Gaza uit. Je ziet vooral de brede glimlach van Hassouna, tussen het haperende en vaak onscherpe beeld door. Dan weer zit ze bij een vriendin, dan weer in het trapgat van haar eigen gebouw, dan weer in een schuilkelder. En ze blijft lachen. Zelfs als ze vertelt over haar oom, die met zijn hele familie is omgekomen bij een bombardement. Of over één van haar beste vriendinnen die het ook niet heeft overleefd. Op de achtergrond drones, helikopters en vallende bommen.
Hoe verder in het jaar, hoe doffer haar ogen worden. Ze is moe. Heel moe. Maar tegelijkertijd is ze strijdbaar en is daar toch vaak ook weer die glimlach. Ze wil niet weg, of in ieder geval niet lang. Ze wil de wereld zien, maar dan vooral terug naar Gaza. ‘Ze hebben me nog nodig’. Ze helpt bij het uitdelen van voedsel. En ze maakt foto’s, om de wereld te laten zien hoe het echt is om in Gaza te leven. We zien haar foto’s. We horen een door Hassona geschreven gedicht en een liedje.
Steeds vaker is er geen contact via video. Van april, mei, juni en juli zien we veel gesprekken. Daarna nog eentje in oktober. Dan is het stil. We zien wat appverkeer. We zien nieuwsbeelden en foto’s van Hassouna. Maar geen Fatem (Fatma, Fatima en Fatem worden door elkaar gebruikt). Dan is het 15 april 2025. In beeld staat al: het laatste gesprek. Farsi is blij en vertelt Fatem dat de film ‘Put Your Soul on Your Hand and Walk‘, zoals de film gaat heten geselecteerd is voor het filmfestival van Cannes. Hassouna is blij. Farsi wil dat ze komt naar Cannes, met haar familie. ‘Dat is mijn droom!’ roept ze uit. De dag erna. In de nacht van 15 op 16 april komen Hassouna en haar hele familie om bij een bombardement op hun huis. De film gaat nu de wereld over als een krachtig eerbetoon aan alle levens onder vuur.
Sepideh Farsi – Put Your Soul on Your Hand and Walk.
Te zien in filmtheaters in heel Nederland in het kader van de Vredesweek.
Tekst en beeld: Kalle Brüsewitz
