40-dagentijd-muziek: Acda & De Munnik en MacMillan

De betekenis van pijn 

In de christelijke traditie heb je iets wat testimonials genoemd wordt. Een verhaal wordt gedeeld, van verdriet, rouw, pijn en moeilijke periodes, waar mensen bovenop zijn gekomen. De Bijbel staat er ook vol mee, geen bijbels figuur is perfect en niemand heeft een makkelijk leven. (Dat zouden ook saaie verhalen zijn.) Deze verhalen, van de testimonials tot de bijbelverhalen, ze helpen ons. Want als het leven zwaar is, is het fijn om niet alleen te zijn. Dat jouw struggles, jouw problemen, jouw zorgen, jouw twijfels niet uniek zijn. Andere mensen hebben ze meegemaakt, hebben ermee geworsteld en hebben een oplossing gevonden. In de middeleeuwen, toen de pest heerste, waren er beelden van Jezus aan het kruis met pestbulten. Zo werd pijn gedeeld, herkend en een naam gegeven. 

Pijn en verdriet zijn zwaar, maar ze kunnen ons soms op een ander pad brengen. Deuren gaan open, je ontdekt dingen, die je anders nooit had meegemaakt. Acda en De Munnik hebben het bekende lied ‘Het regent zonnestralen’. Het gaat over een man, Herman, die allerlei grootse plannen had als jongen, maar daar is niks van terechtgekomen. Dan leest hij in de krant dat hij overleden is, zijn auto is uit de bocht gevlogen, met iemand anders achter het stuur. Eerst voelt het als een ramp, “even rustig ademhalen, het lijkt alsof het regent als altijd” maar hoe langer hij ermee zit, hoe meer hij het kan zien als een tweede kans. “Het regent zonnestralen”, deze verschrikkelijke gebeurtenis opent een deur, iets wat eerst niet mogelijk was. 

Miserere 

Een moderne versie van het Miserere (zie de vorige aflevering over het Miserere hier) is van de Schotse componist James MacMillan uit 2009. MacMillan is een katholieke componist, die muziek schrijft die zowel oud als modern klinkt en die heel veel wordt uitgevoerd. Als je het Miserere van Allegri in je oren hebt, dan hoor je duidelijk de verwijzing ernaar in deze moderne versie (laatste 4 minuten). 

De tijdloosheid van deze oude tekst, die ook tegenwoordig nog componisten inspireert, komt duidelijk naar voren in de versie van de Poolse componist Henryk Górecki uit 1981. Dit stuk werd gecomponeerd naar aanleiding van een gewelddadig ingrijpen van de Poolse communistische regering tegen een protest van arbeiders en boeren van de vakbond Solidariteit. Door het geweld raakten meerdere mensen zwaar gewond en er ontstonden nog meer protesten. De Poolse regering riep de noodtoestand uit om aan de macht te kunnen blijven. Het stuk van Górecki kon dan ook jaren niet worden gezongen, totdat in 1987 de communisten alsnog hun macht verloren. 

_{Tekst: Joke van der Heide (pop) & Marten Jan Geertsema (klassiek)
Beeld: Elice Moore}